Mateu 20 - Dhiata e Re në Gegnisht

Ponëtorët e vreshtit

¹ «Mbretnia e qiejve i ngjan një kryeshtëpiaku, i cili doli në nadje herët, me lidhë punëtorë me rrogë për vreshtin e vet.

² Kur u pajtue me punëtorët për një denar në ditë, i çoi në vreshtin e vet.

³ Doli rreth orës së tretë dhe pa do të tjerë të papunë, tue qëndrue te tregu.

⁴ U tha: "Shkoni edhe ju në vresht dhe, çka asht e drejtë, kam me jua dhanë".

⁵ E ata shkuen. Rishtas, doli në orën e gjashtë e të nantë e veproi njësoj.

⁶ Doli edhe rreth orës së njëmbëdhjetë dhe gjeti do të tjerë, tue ndejtë. E u tha: "Pse rrini këtu tanë ditën pa punë?".

⁷ I thanë: "Se askush nuk na ka lidhë rrogë". Ai u tha: "Shkoni edhe ju ne vresht".

⁸ Kur ra mbramja, i zoti i vreshtësi i tha mbikëqyrësit të vet: "Thirri punëtorët e jepu rrogën, tue fullue nga i fundit deri te i pari".

⁹ Erdhën ata të rreth orës së njëmbëdhjetë e morën nga një denar.

¹⁰ Kur erdhën të parët, kujtuen se do të merrnin ma shumë, por edhe ata morën nga një denar.

¹¹ Tue e marrë, ankoheshin ndaj kryeshtëpiakut,

¹² tue thanë: "Këta të fundit banë një orë e ti i bane njësoj me ne, që bajtëm barrën e ditës e vapën".

¹³ Por ai iu përgjigj njënit porej tyne e tha: "Shok, nuk po të baj padrejtësi. A nuk u pajtove me mue për një denar?

¹⁴ Merr gjanë tande e shko. Se unë deshiroj me i dhanë këtij të fundit sa edhe ty.

¹⁵ A nuk më lejohet me ba me gjanat e mia çka të due? Apo të lakmon syni, se unë jam i mirë?

¹⁶ Kështu, të fundit do të jenë të parët e të parët, të fundit».

Paralajmërimi i tretë i pashkëve

¹⁷ Kur Jezusi po ngjitej në Jerusalem, mori të dymëdhjetë nxanësit më vete dhe udhës u tha:

¹⁸ «Ja, po ngjitemi në Jerusalem dhe Biri i njeriut do t'u dorëzohet kryepriftënve e shkrestarëve. Ata do ta dënojnë me dvekje,

¹⁹ do t'ua dorëzojnë paganëve, për me e shpotitë, me e fshikullue dhe me e kryqëzue. Të tretën ditë ai do të ngjallet».

²⁰ Atëherë iu afrue nana e bijve të Zbedeut me bijtë e saj, u përkul dhe i lypi diçka.

²¹ Ai i tha: «Çka dëshiron?». Ia ktheu: «Që, në mbretninë tande, këta dy djemtë e mi të ulen njëni në të djathtën e tjetri në të majtën tande».

²² Por Jezusi iu përgjigj e i tha: «Nuk dini çka lypni. A mundeni me e pi kelkun që unë do të pi?». I thonë: «Mundemi».

²³ Ai u thotë: «Kupën time, njëmend, do ta pini, por me u ulë në të djathtën time e në të majtën, nuk me takon mue me e caktue, por u takojmnë atyne për të cilët asht përgatitë prej Atit tim».

²⁴ Kur të dhjetët ndigjuen, u zemruen me dy vëllaznit.

²⁵ Por Jezusi i thirri pranë e u tha: «E dini se prijësit e kombeve sillen si sundimtarë mbi ta e të mëdhejtë e tyne sillen si pushtetarë.

²⁶ Jo kështu ndër ju! Por, kush dëshiron me u ba i madh ndër ju, të jetë shërbëtori juej

²⁷ dhe, kiush ndër ju dëshiron me qenë i pari, të jetë skllavi juej.

²⁸ Sikurse Biri i njeriut nuk erdhi me u shërbye, por me shërbye e me dhanë jetën e vet, në këmbim të të shumëve».

Jezusi shëron dy të verbtë

²⁹ Kur po largoheshin nga Jerikoni, po e ndiqte një turmë e madhe.

³⁰ Dy të verbtë, ulun anë rrugës, kur ndigjuen se po kalonte Jezusi, gërthitën tue thanë: «Na përdëlle, o Zot, Bir i Davidit!».

³¹ Turma iu akërrye, që të pranin, por ata gërthitën edhe ma shumë, tue thanë: «Na përdëlle, o Zot, Bir i Davidit!».

³² Jezusi qëndroi, u bani za e tha: «Çka doni të baj për ju?».

³³ I thanë: «Zot, të na çelen sytë!».

³⁴ I mallëngjyem, Jezusit u preku sytë e menjëherë panë rishtas e shkuen mbas tij.