Mateu 13 - Dhiata e Re në Gegnisht

Mbjellësi

¹ Atë ditë Jezusi doli prej shtëpie dhe u ul pranë detit.

² U mblodhën pranë tij turma të shumta, aq sa, mbasi hypi në një lundër, rrinte ulun, ndërsa turma në breg ishte më kambë.

³ Atëherë u foli shumëçka me shëmbëltyra. E tha: «Ja, një mbjellës doli me mbjellë.

⁴ Tue hedhë farat, një pjesë ra në rrugë, por erdhën shpendët dhe e përpinë.

⁵ Një pjesë tjetër ra në zallinë, ku nuk kishte shumë dhe. Buloi menjëherë se truelli nuk ishte i thellë,

⁶ por, kur doli dielli, u përcëllue dhe, tue mos pasë rranjë, u tha.

⁷ Një pjesë tjetër ra ndër ferra dhe ferrat u naltuen dhe e mbytën.

⁸ Një pjesë tjetër ra në tokën e bukur e dha fryt: kush njëqindfish, kush gjashtëdhjetlëfish e kush tridhjetëfish.

⁹ Kush ka veshë, të ndëgjojë».

Synimi i shëmbëlltyrave

¹⁰ Atëherë iu afruen nxanësit e i thanë: «Pse atyne u flet me shëmbëlltyra?».

¹¹ Ai iu përgjigj: «Juve ju asht dhanë me i njohë mshehtësitë e mbretnisë së qiejve, por atyne nuk u asht dhanë.

¹² Atij që ka, ka me iu dhanë e do t'i teprojë, por, atij që nuk ka, do t'i hiqet edhe ajo që ka.

¹³ Për këtë u flas me shëmbëlltyra atyne: që, tue pa, nuk shohin e, tue ndëgjue, nuk ndigjojnë, as përvetësojnë.

¹⁴ Me ta plotësohet profecia e Isaisë, që thotë: Me ndigjue do të ndigjoni e s'do të përvetësoni, me pa do të shihni e nuk do të shikoni,

¹⁵ se u trash zemra e këtij populli e ndigjojnë me veshë të randuem. Sytë e tyne janë mshelë, që të mos shohin me sy e të mos ndigjojnë me veshë, të mos përvetësojnë me zemër e të kthehen, për me i shërue.

¹⁶ Por, lum sytë tuej, se shohin, e veshët tuej, se ndigjojnë.

¹⁷ Vërtet po ju them se shumë profetë e të drejtë dëshiruen me kundrue çka kundroni ju e nuk e kunduruen dhe me ndigjue çka ndigjoni ju e nuk e ndigjuen».

Domethania e shëmbëlltyrës së mbjellësit

¹⁸ «Ju, pra, e ndigjuet shëmbëlltyrën e mbjellësit.

¹⁹ Të gjithë ata që e ndëgjojnë fjalën e mbretnisë e nuk e përvetësojnë, vjen i ligu dhe plaçkit çka u asht mbjellë në zemër. Këtë përfaqëson çka asht mbjellë anës së rrugës.

²⁰ Çka asht mbjellë në zallinë asht ai që e ndëgjon fjalën dhe e merr menjëherë me hare,

²¹ por nuk ka rrajë në vetvete, përkundër, asht i kohëluejtun. Bie në pengesë menjëherë kur ndodh ndonjë pikëllim a përndjekje për shjkak të fjalës.

²² Çka asht mbjellë ndër ferra, asht ai që e ndëgjon fjalën, por ankthet e kohës e joshja e pasunisë e mbysin fjalën e ajo bahet shterpë.

²³ Çka asht mbjellë në tokë të bukur, asht ai që, tue e ndëgjue fjalën, e përvetëson. Ai lidh fryt dhe jep kush njëqindfish, kush gjashtëdhjetëfish, kush tridhjetëfish».

Egjra e gruni

²⁴ Ai u parashtroi një tjetër shëmbëltyrë: «Mbretnia e qiejve i ngjan një njeriu që mbjell farën e bukur në arën e vet.

²⁵ Por, ndërsa njeriu flinte, erdhi armiku i tij, mbolli përsipër egjrën në mes të grunit e u largue.

²⁶ Kur buluen, kërcelli dha fryt. Atëherë u duk edhe egjra.

²⁷ Shërbëtorët iu afruen kryeshtëpiakut e i thanë: "Zotni, a nuk mbolle farë të bukur në arën tande? Tani, prej ku e ke egjrën?".

²⁸ Ai u tha: "Një njeri armik e bani këtë". Shërbëtorët i thonë: "A dëshiron, pra, të shkojmë e t'i harrim?".

²⁹ Por ai tha: "Jo, që, tue harrë egjrën, të mos shkulni grunin bashkë me të.

³⁰ Leni të rritën të dyja bashkë deri në të korra dhe, në kohën e të korrave, do t'u them korrtarëve: harrni ma parë egjrën e lidheni në duajë, për me i djegë. Kurse grunin mblidheni në ahrin tim"».

Fara e sinapit dhe tharmi

³¹ U parashtroi edhe një shëmbëlltyrë tjetër e tha: «Mbretnia e qiejve i ngjan një fare sinapi, që një njeri e mori dhe e mbolli në arën e vet.

³² Ajo asht ma e vogla ndër të gjitha farnat, por, kur rritet, asht ma e madhe se perimet e bahet pemë, aq sa vijnë zogjtë e qiellit e venë foletë në degët e tij».

³³ Ai u tregoi edhe një tjetër shëmbëlltyrë. «Mbretnia e qiejve i ngjan tharmit, që një grue e mori dhe e mshehu në tri masa mielli, derisa ta mbrunte krejt».

Dobia e shëmbëlltyrave

³⁴ Të gjitha këto Jezusi ua tha me shëmbëlltyra turmave e pa shëmbëlltyra nuk u thonte asgja,

³⁵ që të plotësohej çka asht thanë me anë të profetit: Do ta hap gojën me shëmbëlltyra, do të shpall të mshehtat qysh prej fillimit të botës.

Shtjellimi i shëmbëlltyrës së egjrës

³⁶ Atëherë Jezusi i la turmat e erdhi në shtëpi. Nxanësit e tij iu afruen e i thanë: «Na e shtjello shëmbëlltyrën e egjrës së arës».

³⁷ Ai u përgjigj e tha: «Ai që mbjell farën e bukur asht biri i njeriut.

³⁸ Ara asht bota, ndërsa fara e bukur janë bijtë e mbretnisë, porse ergjra janë bijtë e të ligut.

³⁹ Armiku, që i mbolli, asht djalli. Të korrat janë e sosmja e botës, kurse korrtarët janë engjëjt.

⁴⁰ Sikurse harret egjra e digjet me zjarr, njësoj do të jetë në të sosun të botës.

⁴¹ Biri i njeriut do të dërgojë engjëjt e vet e ata do të harrin prej mbretnisë së tij të gjitha bjerrjet e ata që kryejnë mbrapshtina

⁴² dhe do t'i hedhin në furrën e zjarrtë. Atje do të ketë vaj e kërcëllim dhambësh.

⁴³ Atëherë të drejtët do të vezullojnë si dielli në mbretninë e Atit të tyne. Kush ka veshë, të ndigjojë».

Të tjera shëmbëlltyra

⁴⁴ «Mbretnia e qiejve i ngjan një thesari të mshehun në arë, të cilin një njeri, mbasi e gjeti, e mshehu dhe, i shtymë prej hareje, shkon e shet gjithë ç'kishte dhe blen atë arë.

⁴⁵ Prapë, mbretnia e qiejve i ngjan një tregtari që asht tue kërkue perla të bukura.

⁴⁶ Mbasi gjeti një margaritar të shetrenjtë, shkoi, shiti gjithë ç'kishte dhe e bleu.

⁴⁷ Prapë, mbretnia e qiejve i ngjan një rrjete të hedhun në det, që ka mbledhë çdo lloj peshku.

⁴⁸ Mbasi u mbush, e nxorën në breg, u ulën e të kandshmit i mblodhën në një kovë, kurse të çartunit i hodhën jashtë.

⁴⁹ Kështu do të jetë në të sosun të botës. Do të dalin engjëjt, do t'i ndajnë të ligjtë nga të drejtët

⁵⁰ e do t'i hedhin në furrën e zjarrtë. Atje do të ketë vaj e kërcëllim dhambësh».

Shkresari i mbretnisë

⁵¹ «A i përvetësuet të gjitha këto?» I thanë: «Po».

⁵² E ai u tha: «Çdo shkresar i mësuem me mbretninë e qiejve i ngjan një kryeshtëpiaku, që nxjerr nga thesari i vet risi e vjeturina».

Dëbimi nga Nazareti

⁵³ Mbasi Jezusi i kreu këto shëmbëlltyra, u nis prej andej.

⁵⁴ Kur erdhi në vendlindje, i mësonte nëpër sinagogat e tyne, aq sa, të mahnitun, thonin: «Nga i vijnë kjo urti e këto fuqi?

⁵⁵ A nuk asht ky i biri i zdrukthëtarit? A nuk i thonë nanës së tij Mari e a nuk janë vëllaznit e tij Jakobi, Jozefi, Simoni e Juda?

⁵⁶ Edhe motrat e tij, a nuk janë të gjitha ndër ne? Prej kah i vikan këtij të gjitha këto?».

⁵⁷ E birreshin për shkak të tij. Por Jezusi u tha: «Profeti nuk mbetet pa nder, përveçse në atdhe e në shtëpinë e vet».

⁵⁸ E, prej mosbesimit të tyne, nuk kreu aty shumë vepra të fuqishme.